Πλάτωνος Συμπόσιον 172a-174a Platonis Convivium [praeludium a Marsilio Ficino ex Graecum in Latinum translatum]

· Uncategorized
Autori

 

Πλάτωνος Συμπόσιον 172a-174a Platonis Convivium [praeludium a Marsilio Ficino ex Graecum in Latinum translatum]

opus infieri

Authors

Published

Creative Commons Attribution 3.0 License

Version 18

Last edited: 9 Oct 2010

Exported: 2 Apr 2012

Original URL: http://knol.google.com/k/-/-/fmz942kmi9dy/22

                       

TOU QEIOU PLATWNOS HAPANTA TA SWZOMENA Diuini Platonis Opera omnia quae exstant, Marsilio Ficino interprete; graecus contextus quam diligentissime cum emendatioribus exemplaribus collatus est: latina interpretatio a quam plurimis superiorum editionum mendis expurgata; argumentis perpetuis, & commentarijs quibusdam eiusdem Marsilij Ficini, ijsque nunc multo emendatius quam antehac editis, totum opus explanatum est atque illustratum. Quae cur in calcem operis translata sint, & quid pro hac traectione repositum sit, ex epistola ad Lectorem patet.

Vita Platonis à Diogene Laertio copiosissime descripta: item pereruditum Timaei Locri opusculum (quo latina exemplaria carebant) aliaque plurima non contemnenda, huic editioni accesserunt, adiectus est index rerum omnium locupletissimus.

Apud Franciscum le Preux. M.D. XC. GENEVAE.

Πλάτωνος Συμποσίον 172a-d

Ἀπολλόδωρος

I. [172a] Δοκῶ μοι περὶ ὧν πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ γὰρ ἐτύγχανον πρώην εἰς ἄστυ οἴκοθεν ἀνιὼν Φαληρόθεν· τῶν οὖν γνωρίμων τις ὄπισθεν κατιδών με πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ παίζων ἅμα τῇ κλήσει· Ὦ Φαληρεύς, ἔφη, οὗτος Ἀπολλόδωρος, οὐ περιμένεις; κἀγὼ ἐπιστὰς περιέμεινα· καὶ ὅς· Ἀπολλόδωρε, ἔφη, καὶ μὴν καὶ ἔναγχός σε ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος συνουσίαν [172b] καὶ Σωκράτους καὶ Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων τῶν τότε ἐν τῷ συνδείπνῳ παραγενομένων, περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγων τίνες ἦσαν· ἄλλος γάρ τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν· σὺ οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ μοι, ἦ δ᾽ ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ ἢ οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν ἔοικέ σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι [172c] σαφὲς ὁ διηγούμενος, εἰ νεωστὶ ἡγεῖ τὴν συνουσίαν γεγονέναι ταύτην ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ ἐμὲ παραγενέσθαι. Ἔγωγε δή. Πόθεν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ Γλαύκων; οὐκ οἶσθ᾽ ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων ἐνθάδε οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽ ἐγὼ Σωκράτει συνδιατρίβω καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης ἡμέρας εἰδέναι ὅτι ἂν λέγῃ ἢ πράττῃ οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν; [173a] πρὸ τοῦ δὲ περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι καὶ οἰόμενος τὶ ποιεῖν ἀθλιώτερος ἦ ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον ἢ σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα μᾶλλον πράττειν ἢ φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς· Μὴ σκῶπτ᾽, ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε ἐγένετο ἡ συνουσία αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παίδων ὄντων ἡμῶν ἔτι, ὅτε τῇ πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ ἢ ᾗ τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε καὶ οἱ χορευταί. Πάνυ, ἔφη, ἄρα πάλαι, ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ τίς σοι διηγεῖτο; ἢ αὐτὸς Σωκράτης; [173b] Οὐ μὰ τὸν Δία, ἦν δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽ ὅσπερ Φοίνικι· Ἀριστόδημος ἦν τις, Κυδαθηναιεύς, σμικρός, ἀνυπόδητος ἀεί· παρεγεγόνει δ᾽ ἐν τῇ συνουσίᾳ, Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς μάλιστα τῶν τότε, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου ἤκουσα, καί μοι ὡμολόγει καθάπερ ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν, ἔφη, οὐ διηγήσω μοι; πάντως δὲ ἡ ὁδὸς ἡ εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ λέγειν καὶ ἀκούειν. οὕτω δὴ ἰόντες ἅμα τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν ἐποιούμεθα, [173c] ὥστε, ὅπερ ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως ἔχω. εἰ οὖν δεῖ καὶ ὑμῖν διηγήσασθαι, ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν μέν τινας περὶ φιλοσοφίας λόγους ἢ αὐτὸς ποιῶμαι ἢ ἄλλων ἀκούω, χωρὶς τοῦ οἴεσθαι ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς ὡς χαίρω· ὅταν δὲ ἄλλους τινάς, ἄλλως τε καὶ τοὺς ὑμετέρους τοὺς τῶν πλουσίων καὶ χρηματιστικῶν, αὐτός τε ἄχθομαι ὑμᾶς τε τοὺς ἑταίρους ἐλεῶ, ὅτι οἴεσθε τὶ ποιεῖν [173d] οὐδὲν ποιοῦντες. καὶ ἴσως αὖ ὑμεῖς ἐμὲ ἡγεῖσθε κακοδαίμονα εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ οἶδα.

Ἑταῖρος

Ἀεὶ ὅμοιος εἶ, ὦ Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ δοκεῖς μοι ἀτεχνῶς πάντας ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ σαυτοῦ ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν ποτὲ ταύτην τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ· σαυτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγριαίνεις πλὴν Σωκράτους.

Ἀπολλόδωρος

[173e] Ὦ φίλτατε, καὶ δῆλόν γε δὴ ὅτι οὕτω διανοούμενος καὶ περὶ ἐμαυτοῦ καὶ περὶ ὑμῶν μαίνομαι καὶ παραπαίω.

Ἑταῖρος

Οὐκ ἄξιον περὶ τούτων, Ἀπολλόδωρε, νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ διήγησαι τίνες ἦσαν οἱ λόγοι.

Ἀπολλόδωρος

Ἦσαν τοίνυν ἐκεῖνοι τοιοίδε τινές· μᾶλλον δ᾽ [174a] ἐξ ἀρχῆς ὑμῖν ὡς ἐκεῖνος διηγεῖτο καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι.

Platonis Convivium ex Graeco in Latinum translatum

a Marsilio Ficino – praeludium

Marsilius Ficinus (1433 – 1499)

Interpretationem Ficini in Convivio ut convenerat emendavi, hoc est, falsa correxi, omissa explevi, supervacanea sustuli. Orthographiam ad modernam consuetutinem conformavi, e.g. cēna ae f(non coena, caena).

ā ă ē ĕ ī ĭ ō ŏ ū ŭ ӯ ý narrārī narrābō

Apollodorus Videor mihī in hīs quae rĕquīrĭtis (vs. percontamĭni), nōn impărātus esse: heri enim cum domō ex Phalerō in urbem redirem, quidam mihi notus a tergo me aspiciens, eminus vocavit, et inter vocandum iocatus: O Phaleree inquit Appolodore, non expectas. Ego autem constiti, atque expectavi. Quaerebam te modo, audire cupiens qui de amore sermones habiti sunt in eā cēnā, ad quam Agatho, Socrates, Alcibiades, nonnullique alii convenerunt. Retulit enim mihi et alius quidam, qui a Phoenice Philippi filio audiverat, addiditque te scire. Verum nihil certi ea de re afferre poterat. Quare tu mihi referas. Tua enim interest sermones amici tui narrare. Id aut primum dicas. Ipse affuisti cum disputarent, an non? Revera, inquam, nihil certi retulisse tibi ille videtur, si quidem convenisse illos adeo nuper existimas, ut ego potuerim interesse. Existimabam equidem, inquit ille. Undenam istuc? inquam ego, Nesci, o Glauco multi siam annis huc Agathone non accessisse? Ex eo vero tempore quo cum Socrate versari coepi, eiusque tum dicta tum facta diligentius quotidie observare, nondum tres anni fluxere. Antea vero quacumque fors ferebat, oberrans, existimansque aliquid agere, omnium miserrimus eram, perinde ac tu nunc, qui quod libet agendum censes potius quam philosophandum. Ne mordeas, inquit ille, sed quo tempore convivium celebratum sit enarra. Ad haec inquam, Dum pueri adhuc essemus, in primo tragoediae certamine victoriam reportavit Agatho. Sequenti autem die post palmam, sacraque victoriae gratia celebrata, parato convivio disputatio instituta fuit. Longum, inquit, certe id tempus est. Sed qui tibi narravit? Numquid ipse Socrates? Non per Iovem inquam. Immo idem qui et Phoenici, Aristodemus quidam Cydatheneus, qui exiguo corpore erat, et nudis semper pedibus ibat. Interfuit enim disputationi: quippe qui maxime omnium qui tunc erant, Socratem, ut mihi videtur, amaret. Quin etiam Socratem ipsum de nonnullis quae ille retulerat, percontatus sum, qui in his cum illo consentiebat. Cur ergo, inquit, mihi non refers? Apta quidem via est quae ducit in urbem, et ad audiendum pariter, et ad dicendum. Sic itaque inter eundum de illis verba fecimus. Quapropter quemadmodum a principio dixi, in his rebus nōn impărātus sum. Quod si iterum vobis recenseri [vs. narrārī] hoc vultis, iterum recensebo [vs. narrābō]. Nam quoties vel ipse de philophia sermones habeo, vel dicentes alios audio, praete id quod prodesse mihi id putem, mirifice laetor. Quoties autem sermones alios audio vestros praesertim, qui cumulandis pecuniis studetis semper, et ipse angor, et vesti misereor, qui efficere aliquid existimetis, cum nihil afficiatis. Forte etiam vos me infelicem putatis, quos et ipse de me vera putare arbitror. Ego autem vos non puto quidem, sed certo scio. Familiaris Semper tui similis es, o Appolodore: perpetuo enim tibi ipsi et aliis detrahis, ac videris procul dubio te quidem in primis, deinde alios omnes praeter unum Socratem infelices putare. Unde vero mollis cognomen tibi exortum est, nescio. Semper enim loquendo te et alios acerbe ac duriter tractas, Socratem unum probas. Apollodorus O dilectissime vir, ex eo insanire et delirare me constat, quod ita de me deque vobis existimem. Familiaris De his in praeferentia contendere Apollore nequaquam decet: sed precibus nostris obsequere, et qui sermones illi fuerint, nobis expone. Apollodorus Tales utique illi fuerunt. Immo vero a principio eodem ordine quo Aristodemus retulit, vobis ipse nunc recensere [vs. referre] conabor.

Δοκῶ μοι περὶ ὧν πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι·

Videor mihī in hīs quae rĕquīrĭtis (vs. percontamĭni), nōn impărātus esse:

Cic Cat 4.6 videor enim mihi videre hanc urbem, lucem orbis terrarum atque arcem omnium gentium, subito uno incendio concidentem.

Cic. Ver. 2.3.183 itaque ex his scribis qui digni sunt illo ordine, patribus familias, viris bonis atque honestis, percontamini quid sibi istae quinquagesimae velint: iam omnibus intellegetis novam rem totam atque indignam videri.

 

Cic. Leg. 1.32 Quae si adprobatis, pergamus ad reliqua; sin quid requiritis, id explicemus prius.

Ter. Ph. 2.1 De. At ego Deos Penates hinc salutatum domum / devertar; inde ibo ad forum, atque aliquot mihi /
amicos advocabo ad hanc rem qui assient, / ut ne imparatus sim, si adveniat Phormio.

Cic. Att. 9.8 hic ego vellem habere Homeri illam Minervam simulatam Mentori cui dicerem, “Μέντορ, πῶς τ᾽ ἄρ᾽ ἴω, πῶς τ᾽ ἂρ προσπτύξομαι αὐτόν;” nullam rem umquam difficiliorem cogitavi, sed cogito tamen nec ero, ut in malis, imparatus.

 

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: