Πλάτωνος Φαῖδρος 227a-229b Platonis Phaidrus [praeludium]

· Uncategorized
Autori

Πλάτωνος Φαῖδρος 227a-229b Platonis Phaidrus [praeludium]

opus in fieri

Authors

Published

Creative Commons Attribution 3.0 License

Version 10

Last edited: 9 Oct 2010

Exported: 2 Apr 2012

Original URL: http://knol.google.com/k/-/-/fmz942kmi9dy/24

Πλάτωνος Φαῖδρος

[227a] Σωκράτης

ὦ φίλε Φαῖδρε, ποῖ δὴ καὶ πόθεν;

Φαῖδρος

παρὰ Λυσίου, ὦ Σώκρατες, τοῦ Κεφάλου, πορεύομαι δὲ πρὸς περίπατον ἔξω τείχους· συχνὸν γὰρ ἐκεῖ διέτριψα χρόνον καθήμενος ἐξ ἑωθινοῦ. τῷ δὲ σῷ καὶ ἐμῷ ἑταίρῳ πειθόμενος Ἀκουμενῷ κατὰ τὰς ὁδοὺς ποιοῦμαι τοὺς περιπάτους· φησὶ γὰρ ἀκοπωτέρους εἶναι τῶν ἐν τοῖς [227b] δρόμοις.

Σωκράτης

καλῶς γάρ, ὦ ἑταῖρε, λέγει. ἀτὰρ Λυσίας ἦν, ὡς ἔοικεν, ἐν ἄστει.

Φαῖδρος

ναί, παρ᾽ Ἐπικράτει, ἐν τῇδε τῇ πλησίον τοῦ Ὀλυμπίου οἰκίᾳ τῇ Μορυχίᾳ.

Σωκράτης

τίς οὖν δὴ ἦν ἡ διατριβή; ἢ δῆλον ὅτι τῶν λόγων ὑμᾶς Λυσίας εἱστία;

Φαῖδρος

πεύσῃ, εἴ σοι σχολὴ προϊόντι ἀκούειν.

Σωκράτης

τί δέ; οὐκ ἂν οἴει με κατὰ Πίνδαρον “καὶ ἀσχολίας ὑπέρτερον” πρᾶγμα ποιήσασθαι τὸ τεήν τε καὶ Λυσίου διατριβὴν ἀκοῦσαι;

[227c] Φαῖδρος

πρόαγε δή.

Σωκράτης

λέγοις ἄν.

Φαῖδρος

καὶ μήν, ὦ Σώκρατες, προσήκουσα γέ σοι ἡ ἀκοή· ὁ γάρ τοι λόγος ἦν, περὶ ὃν διετρίβομεν, οὐκ οἶδ᾽ ὅντινα τρόπον ἐρωτικός. γέγραφε γὰρ δὴ ὁ Λυσίας πειρώμενόν τινα τῶν καλῶν, οὐχ ὑπ᾽ ἐραστοῦ δέ, ἀλλ᾽ αὐτὸ δὴ τοῦτο καὶ κεκόμψευται· λέγει γὰρ ὡς χαριστέον μὴ ἐρῶντι μᾶλλον ἢ ἐρῶντι.

Σωκράτης

ὢ γενναῖος. εἴθε γράψειεν ὡς χρὴ πένητι μᾶλλον ἢ πλουσίῳ, καὶ πρεσβυτέρῳ ἢ νεωτέρῳ, καὶ ὅσα ἄλλα [227d] ἐμοί τε πρόσεστι καὶ τοῖς πολλοῖς ἡμῶν· ἦ γὰρ ἂν ἀστεῖοι καὶ δημωφελεῖς εἶεν οἱ λόγοι. ἔγωγ᾽ οὖν οὕτως ἐπιτεθύμηκα ἀκοῦσαι, ὥστ᾽ ἐὰν βαδίζων ποιῇ τὸν περίπατον Μέγαράδε καὶ κατὰ Ἡρόδικον προσβὰς τῷ τείχει πάλιν ἀπίῃς, οὐ μή σου ἀπολειφθῶ.

Φαῖδρος

πῶς λέγεις, ὦ βέλτιστε Σώκρατες; οἴει με, ἃ [228a] Λυσίας ἐν πολλῷ χρόνῳ κατὰ σχολὴν συνέθηκε, δεινότατος ὢν τῶν νῦν γράφειν, ταῦτα ἰδιώτην ὄντα ἀπομνημονεύσειν ἀξίως ἐκείνου; πολλοῦ γε δέω· καίτοι ἐβουλόμην γ᾽ ἂν μᾶλλον ἤ μοι πολὺ χρυσίον γενέσθαι.

Σωκράτης

ὦ Φαῖδρε, εἰ ἐγὼ Φαῖδρον ἀγνοῶ, καὶ ἐμαυτοῦ ἐπιλέλησμαι. ἀλλὰ γὰρ οὐδέτερά ἐστι τούτων· εὖ οἶδα ὅτι Λυσίου λόγον ἀκούων ἐκεῖνος οὐ μόνον ἅπαξ ἤκουσεν, ἀλλὰ πολλάκις ἐπαναλαμβάνων ἐκέλευέν οἱ λέγειν, ὁ δὲ ἐπείθετο [228b] προθύμως. τῷ δὲ οὐδὲ ταῦτα ἦν ἱκανά, ἀλλὰ τελευτῶν παραλαβὼν τὸ βιβλίον ἃ μάλιστα ἐπεθύμει ἐπεσκόπει, καὶ τοῦτο δρῶν ἐξ ἑωθινοῦ καθήμενος ἀπειπὼν εἰς περίπατον ᾔει, ὡς μὲν ἐγὼ οἶμαι, νὴ τὸν κύνα, ἐξεπιστάμενος τὸν λόγον, εἰ μὴ πάνυ τι ἦν μακρός. ἐπορεύετο δ᾽ ἐκτὸς τείχους ἵνα μελετῴη. ἀπαντήσας δὲ τῷ νοσοῦντι περὶ λόγων ἀκοήν, ἰδὼν μέν, ἰδών, ἥσθη ὅτι ἕξοι τὸν συγκορυβαντιῶντα, [228c] καὶ προάγειν ἐκέλευε. δεομένου δὲ λέγειν τοῦ τῶν λόγων ἐραστοῦ, ἐθρύπτετο ὡς δὴ οὐκ ἐπιθυμῶν λέγειν· τελευτῶν δὲ ἔμελλε καὶ εἰ μή τις ἑκὼν ἀκούοι βίᾳ ἐρεῖν. σὺ οὖν, ὦ Φαῖδρε, αὐτοῦ δεήθητι ὅπερ τάχα πάντως ποιήσει νῦν ἤδη ποιεῖν.

Φαῖδρος

ἐμοὶ ὡς ἀληθῶς πολὺ κράτιστόν ἐστιν οὕτως ὅπως δύναμαι λέγειν, ὥς μοι δοκεῖς σὺ οὐδαμῶς με ἀφήσειν πρὶν ἂν εἴπω ἁμῶς γέ πως.

Σωκράτης

πάνυ γάρ σοι ἀληθῆ δοκῶ.

[228d] Φαῖδρος

οὑτωσὶ τοίνυν ποιήσω. τῷ ὄντι γάρ, ὦ Σώκρατες, παντὸς μᾶλλον τά γε ῥήματα οὐκ ἐξέμαθον· τὴν μέντοι διάνοιαν σχεδὸν ἁπάντων, οἷς ἔφη διαφέρειν τὰ τοῦ ἐρῶντος ἢ τὰ τοῦ μή, ἐν κεφαλαίοις ἕκαστον ἐφεξῆς δίειμι, ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ πρώτου.

Σωκράτης

δείξας γε πρῶτον, ὦ φιλότης, τί ἄρα ἐν τῇ ἀριστερᾷ ἔχεις ὑπὸ τῷ ἱματίῳ· τοπάζω γάρ σε ἔχειν τὸν λόγον αὐτόν. εἰ δὲ τοῦτό ἐστιν, οὑτωσὶ διανοοῦ περὶ ἐμοῦ, ὡς [228e] ἐγώ σε πάνυ μὲν φιλῶ, παρόντος δὲ καὶ Λυσίου, ἐμαυτόν σοι ἐμμελετᾶν παρέχειν οὐ πάνυ δέδοκται. ἀλλ᾽ ἴθι, δείκνυε.

Φαῖδρος

παῦε. ἐκκέκρουκάς με ἐλπίδος, ὦ Σώκρατες, ἣν εἶχον ἐν σοὶ ὡς ἐγγυμνασόμενος. ἀλλὰ ποῦ δὴ βούλει καθιζόμενοι ἀναγνῶμεν;

[229a] Σωκράτης

δεῦρ᾽ ἐκτραπόμενοι κατὰ τὸν Ἰλισὸν ἴωμεν, εἶτα ὅπου ἂν δόξῃ ἐν ἡσυχίᾳ καθιζησόμεθα.

Φαῖδρος

εἰς καιρόν, ὡς ἔοικεν, ἀνυπόδητος ὢν ἔτυχον· σὺ μὲν γὰρ δὴ ἀεί. ῥᾷστον οὖν ἡμῖν κατὰ τὸ ὑδάτιον βρέχουσι τοὺς πόδας ἰέναι, καὶ οὐκ ἀηδές, ἄλλως τε καὶ τήνδε τὴν ὥραν τοῦ ἔτους τε καὶ τῆς ἡμέρας.

Σωκράτης

πρόαγε δή, καὶ σκόπει ἅμα ὅπου καθιζησόμεθα.

Φαῖδρος

ὁρᾷς οὖν ἐκείνην τὴν ὑψηλοτάτην πλάτανον;

Σωκράτης

τί μήν;

[229b] Φαῖδρος

ἐκεῖ σκιά τ᾽ ἐστὶν καὶ πνεῦμα μέτριον, καὶ πόα καθίζεσθαι ἢ ἂν βουλώμεθα κατακλινῆναι.

Σωκράτης

προάγοις ἄν.

Platonis Phaedrus

In linguam latinam convertit Fridericus Astius (Lipsiae 1819)

Socrates O care Phaedre, quonam et unde.

Phaedrus A Lysia, Socrate, Cephali filio, et io ambulatum extra murum; multum enim apud ipsum traduxi temporis sedens a mane; tuo autem et meo amico obtemperans Acumeno in viis conficio amblationes; dicit enim has magis reficere quam illas in xyllis.

So. Recte vero, amice, dicit; at Lysias, ut significas, in urbe erat?

Phae. Vero, apud Epiratem, hic prope Olympium in domo Morychia.

So. In quanam re otium consumsistis? An dubium non est, quin orationibus, ut solet, Lysias vos paverit?

Phae. Comperies, si tibi otium progrediendi atque audiendi.

So. Quid ita? Nonne me putes secundum Pindarum quavis etiam occupatione superius habiturum esse, tuam et Lysiae colloquutionem audire?

Phae. Procede dum.

So. Dic, quaeso.

Phae. Et sane, Socrate, accomodata tibi erit auditio; enimvero oratio, in qua otium consumpsumus, nescio quomodo amatoria erat. Scripsit videlicet Lysius de pulchro quodam sollicitando quidem, neque tamen ab amatore: sed hoc ipsium scilicet argute finxit; dicit enim, vacuo ab amore potius gratificandum esse quam amanti.

So. O generose! utinam scripsisset, oportere pauperi potius gratificari quam diviti, et seniori potius quam iuniori, et quae alia in me cadunt et in plurimos nostrum. profecto enim scitae omn ibusque salutares tales essent orationes. iam equidem tanto eam opere audire concupisco, ut, etiamsi progrediens ambulationem conficies Megaram et, quod Herodicus praecipit, ad murum accedens rursus abeas, nullo modo pone te remansurum sim.

Phae. Quomodo dicis, mi optime Socrates? Arbitraris, quae Lysias multum temporis consumens per otium composuit, gravissimus omnium, qui nun sunt, in scribendo, haec me imperitum esse relaturum pro ipsius dignitate? Multum utique absum; quamquam mallem me id valere potius, quam multum auri mihi obtingere.

So. O Phaedre, si ego Phaedrum ignoro, mei quoque ipsius oblitus sum; at enim neutrum horum est, sed bene scio ipsum, Lysiae oratione audita, non semel tantum eam audivisse, sed iterum illum iussisse sibi eam praelegere, illum vero obtemperasse libenter; huic autem ne hoc quidem satis erat, sed ad extremum sumens librum, quae maxime cupiebat inspexit, idque quum fecisset a mane sedens, defatigatus ambulatum ivit, ut equidem arbitror, per canem, memoriter tenens orationem, nisi nimis longa erat. profectum autem est extra murum, ut meditaretur; ibique obviam factus homini, cuius animus aegrotat e cupiditate orationum audiendarum, laetatus est venientem spectans, quod habiturus esset una bacchantem, et procedere eum iussit; petente autem orationum amatore, ut eam diceret, delicias fecit quasi dicere non cuperet, tandem vero patebat ipsum etiam, si quis sponte non auditurus esset, per vim dicturum esse. tu igitur, Phaedre, roga ipsum, ut, quod mox omni modo facturus est, iam nun faciat.

Phae. Mihi profecto longe optimum est, ita ut possum dicere; nam videris mihi nullo me modo dimissurus esse, donec dicam quacumque ratione.

So. Prorsus vere de me iudicas.

Phae. Ita igitur facturus sum: revera enim, Socrate

 

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: